Welke thrillers las ik in bed?
Mea Culpa
Ja. Het spijt mij ook. Het spijt me, dat ik deze dikkerd - dit fijne debuut van de Britse Clare Mackintosch - in amper twee dagen heb uitgelezen. Dat is écht lang geleden, dat ik ’s nachts in bed tot twee uur lag te lezen. Omdat ik het boek gewoon niet weg kon leggen.
De nieuwe Karen Rose is dik. Superdik.
Het boek is zó dik dan Paul er moeilijk van gaat kijken. “Ga je díe lezen?” roept hij verschrikt. Hij kijkt naar het boek alsof een stapel strafwerk is. Ik knik verheugd. Natuurlijk ga ik dit boek lezen. Ik ben een feeder op het gebied van boeken, hoe dikker hoe beter.
Is thrillerschrijver Felix Francis net zo fijn in bed als vader Dick Francis?
Een interessant vraag, die we het best 'proefondervindelijk' kunnen beantwoorden. Dat Dick goed is in bed, dat weet ik al jaren. Ik ben diehard Dick-fan en heb titels als Odds agains en In the Fame (verfilmd!) verslonden. En dat terwijl ik helemaal geen fan ben van de paardensport (die altijd een belangrijke rol speelt in de thrillers van Francis).
“Gaat u vooral naar bed met een goed boek, of in ieder geval met iemand die er een gelezen heeft.” *
Een erotische thriller is volgens Wikipedia ‘een thriller waarin erotiek met een spannend verhaal gecombineerd wordt’. Hm. Verrassend.
We trappen af met een werkloze ‘house-sitter’: de aantrekkelijke Jessica vertrekt na een nogal rumoerige verlopen reünie – ze wordt niet alleen aangerand, er valt ook een dode – naar Frankrijk. Daar gaat ze op het huis van ex-klasgenoot/vriendin Danielle passen.
Denk aan mij - Sabine Durrant (TIP!)De thriller “Denk aan mij” van Sabine Durrant is perfect om langzaam in vakantiestemming te komen.
In het verhaal volgen we Lizzie, een jaar na de dood van haar man Zach. De scherpe randjes van zijn dood zijn er inmiddels af en langzaam probeert Lizzie het leven weer op te pakken. Ze bezoekt zelfs de plek waar hij is verongelukt en zijn oude huisje aan de kust. Maar dan gaat het mis: iemand stuurt Lizzie berichtjes uit het verleden. Is het Zach? Of?
De afgelopen – ietwat stoffige – nachten lag ik in bed met het troetelkind van uitgeverij Karakter, Corine Hartman. Juichende recensies op de achterkant, dat beloofde wat.
Een Hollandse, een Duitse en een Zweedse. Allen schreven ze een thriller van formaat. Ik mocht met ze in bed. Of er van slapen nog wat is gekomen? Je leest het hier.
Laten we beginnen met de Hollandse schrijfster. Linda Samplonius, vooral bekend van haar rubriek in Viva en haar VIVA-400 coördinatie, scheef ‘Koelcel’, een thriller over GHB, moord en verkrachting.
Grappig. Dit is voor het eerst dat ik in bed lig met een boek van een mede-Tenpagenaar, Feniksvrouw van Rachelle Verhage.
Feniksvrouw (Uitgeverij De Fontein) vertelt het verhaal van de jonge onzekere Anouk en haar relatie met de getraumatiseerde ex-Bosnië militair Olaf. Opvallend: in dat het boek staat dat het verhaal deels op de eigen ervaringen van de auteur is gebaseerd, maar dat de personen en gebeurtenissen fictief zijn. En dat elke overeenkomst met bestaande personen op toeval berust. Dat lijkt me nogal met elkaar in tegenspraak.
Op de achterflap van het boek ‘Conflict’ staat over de schrijfster Susan Moonen: “Als kind wilde ze maar een ding en dat was schrijven. Met haar debuut Conflict heeft ze die droom waargemaakt.” Maar hoe reëel is Susan's droom? Read more
Als ik op een keer midden in de nacht wakker word staat ze aan mijn voeteneinde.
Met dichtgenaaide ogen en een dichtgenaaide mond. Onafgebroken mompelend. Katharina. De Wylerheks. Ter dood veroordeeld in 1665, opgehangen nadat ze haar eigen zoon eerst heeft moeten ombrengen.
