Ik ken het begrip eigenlijk vooral van de aanstellerige manier ...
... waarop het doorgaans werd gebruikt door mensen die ‘tijdelijk’ zonder werk zitten. Die ‘in between jobs’ zijn, zoals ze dat dan zelf zo mooi-eufemistisch omschrijven. (Hoewel ‘tijdelijk’ hierbij een rekbaar begrip is, want ‘in between’ een baan op je veertigste en je vijftigste is wat mij betreft gewoon langdurig werkloos.) Maar blijkbaar is ‘in between’ niet alleen in tijd, maar ook in context rekbaar, want opeens duikt het overal op.
En heb je het eenmaal gevraagd, dan wordt het alleen maar leuker. Want iedereen reageert anders. Sommige vriendinnen vinden het heel leuk en roepen meteen dat ze 'er ook een' willen. Anderen schrikken er een beetje van. Die zie je denken: "Ieuw! Over mezelf nadenken!"
Nou. Daar zit je dan. In de brugklas. Met je met zorg uitgekozen, 'leuke' pre-fab agenda. Wat denk je? Heeft er natuurlijk weer iemand precies dezelfde! En dat is NIET cool.
