Deze gastbloggers delen speciaal hun verhaal voor jou!
Mijn kinderen zijn niet van het handige soort.
Met enige regelmaat wordt er gestruikeld, gestoten en gevallen. Vaak gevolgd door een enorme sirene, gelukkig niet van de ambulance maar als een soort alarmroep van het kind zelf. Meestal roep ik dan of ik 112 moet bellen en dan blijkt het vaak toch wel mee te vallen.
Dewi is back!
Dewi blogde lange tijd - net als Esther - op Vrouwonline.nl. In 2009 werd ze verliefd tijdens een vakantie in Portugal en drie maanden later verruilde ze Nederland voor het Iberisch schiereiland om bij haar grote liefde te zijn. In 2011 vertrok ze met haar gezinnetje (sinds 2010 is ze moeder van een tweeling) naar Noord-Amerika. Vanaf vandaag deelt ze hier haar belevenissen met ons, als zwangere gastblogger én moeder!
Japan is een bijzonder land als ik lezeres Nicky moet geloven. En zij kan het weten want ze woont er al jaren.
Japanners hebben een bijzonder gevoel voor humor, zijn creatief met taal én maken van alles een cadeautje. Kortom, I *love* Japan. Speciaal voor ons stuurt Nicky haar leukste foto's.
Iemand die koste wat het kost wil debuteren maar ondertussen worstelt met thema’s als feit en fictie, genre en de rampspoed van een schrijversbestaan.
Wat grappig dat ik dit boek hier mag bespreken! Hier, op Esthers blog. Want schreef Esther niet zelf een debuut over 'debuteren’? En stond daar niet op de achterflap ‘Esther wil een boek schrijven maar steeds als ze een goed idee heeft, komt het dagelijks leven ertussen?’
Lees hier de recensie van De ontuitwisbare vlekken van een luipaard (uitgeverij Karakter), door Kat.
Vrouwen zijn gevoeliger dan mannen. Dat is bewezen.
En mocht je nu denken aan vriendinnenavondjes met chocotofs en huilfilms: daar dacht ik niet aan. Ik bedoelde létterlijk dat vrouwen meer voelen. Steek een naald in een vrouw en ze heeft meer pijn dan een man bij dezelfde actie. Hebben mannen daarom vaker tatoeages dan vrouwen? Vrouwen hebben ook een groter risico op allerlei pijnstoornissen dan mannen. Bovendien voelen ze meer pijn na operaties.
Japan is een bijzonder land als ik lezeres Nicky moet geloven. En zij kan het weten want ze woont er al jaren.
Japanners hebben een bijzonder gevoel voor humor, zijn creatief met taal én maken van alles een cadeautje. Kortom, I *love* Japan. Speciaal voor ons stuurt Nicky haar leukste foto's!
Waarschuwing op waarschuwing kreeg ik, toen ik vorig jaar naar Brazilië ging.
‘Link hoor, kijk maar uit!’
Toen Kris en Lisanne in Panama verdwenen hoorde ik: “Kom maar snel weer terug, het is gevaarlijk daar.” Dáár stond kennelijk voor heel midden- en zuid Amerika. Nu ik mijn Afrikaplannen deel, hoor ik hetzelfde. ‘Uganda, Rwanda en Kenia ook?! Wat moet je in die ‘gekke’ landen?’ India is tegenwoordig ook al niet goed. Daar kwam ik achter toen ik hardop mijmerde over hoe leuk het misschien zou zijn om daar een poosje yogalessen te volgen. Maar daar moet je al he-le-maal niet zijn, met al die verkrachtingen. Levensgevaarlijk zo te horen, dat buitenland. Maar of het hier nou zoveel veiliger is…
Mijn Brazilië avontuur zit erop en ik sloot dit af met een blog.
De reacties die ik op mijn blog(-s) kreeg waren hartverwarmend. Wat hebben veel mensen met me meegeleefd en lieve woorden gedeeld! En wat hebben veel mensen gevraagd of ik door wil bloggen. Ja natuurlijk! Ik heb jullie een Ibiza-blog beloofd. Bij deze. En daar waar mijn vorige blog een iets minder vrolijk eind had, maakt het eind van deze blog alles weer goed.
Er bestaan vele soorten cadeautjes. Tastbare cadeautjes, mooi-gebaar cadeautjes, verplichte cadeautjes én cadeautjes waar niemand op zit te wachten. Zo’n ‘cadeautje’ kreeg mijn vriendin Kat. Sindsdien brengt ze veel tijd door in bed en schrijft ze af en toe een review voor mijn blog. Lees hier het verhaal van Kat.
Moeder, moeder. Zeg dat wel zeg. Had ik na het herlezen van Pride en Prejudice vooral zin in een sigaret - in de Pride-tijd mocht je nog 'gewoon' roken na de seks - ben ik na het lezen van Moeder, Moeder eerder toe aan een flinke borrel. Oh nee, wacht even. Die mag ik niet meer.
Waarom krijg je buikpijn van stress? Waarom heeft de buurvrouw dat niet? En is dat nou psychisch of lichamelijk? Met dit soort vragen houd ik me dagelijks bezig. Mijn naam is Judith Rosmalen en ik ben hoogleraar bij het Universitair Medisch Centrum Groningen. Via deze gastblog probeer ik wetenschappelijke inzichten met het dagelijks leven te verweven.
Er zijn momenten in je leven dat je bij uitstek kunt ervaren hoezeer lichaam en geest samenhangen.
Een mooi voorbeeld daarvan is een nieuwe liefde. Je gaat blozend en verlangend door het leven en je ervaart aan den lijve dat een emotie zoals liefde niet alleen psychisch is. En eigenlijk geldt dat voor alle emoties. Ze zijn evengoed lichamelijk als psychisch. Want: wat is woede zonder een rood hoofd en gebalde vuisten? En wat is angst zonder een roffelend hart en snelle ademhaling? Probeer je maar eens vrolijkheid voor te stellen met een neutraal gezicht en een stilstaand lichaam. Er blijft weinig van emoties over als we het lichamelijke deel weghalen.
