Wat hebben de lijnen van Nazca, graancirkels en eenzame sokken met elkaar gemeen?
Het zijn allemaal (natuur)verschijnselen die we niet kunnen verklaren. Dat wil zeggen, tot voor kort. Want voor de eenzame sokken heb ik de verklaring gevonden.
Op de koffie bij Ome Theo
“Als ik een racistische grap maak, kun je er vanuit gaan dat er ook wel écht iets mis is met dat ras.”
Theo Maassen was weer lekker op dreef, gisteravond in Het Lieve Vrouwentheater in Amersfoort. Onder het motto ‘je kunt tegenwoordig ook echt níets meer zeggen’, maakt hij de ene politiek-incorrecte grap na de andere. En wij? Wij hadden een top avond!
Víjftien?! Godver!
Oké, achteraf gezien hadden we beter niet op de eerste rij kunnen gaan zitten want toen hij het vriendinnetje van Liz in de smiezen kreeg (“Víjftien?! Godver!”) waren de meiden aan de beurt natuurlijk. Eerst tien minuten gemopper over ‘dat hij nu zijn hele show niet meer kon doen’ (“Ik zal het netjes moeten houden”) om vervolgens te beginnen over het fistfucken van hoeren. Hilarisch.
Hij wil vrijdag om half tien met je afspreken …
“Wie is Timo??”
Mijn dochter slaat haar armen over elkaar en kijkt me aan met judgy blik. Naast haar ligt mijn telefoon. Ze knikt ernaar. “Hij wil vrijdag om half tien met je afspreken.” Het woord ‘afspreken’ wordt beklemtoond.
Opties
Ik ga mijn opties na. Ik kan haar negeren. Maar dan gaat ze doorvragen. Ik kan zeggen dat het haar zaken niet zijn. Wat waar is: ik ben die wijsneus geen verantwoording verschuldigd. Ik kan ook gewoon eerlijk antwoord geven.
Of ik éven uit de mediationmodus kan komen….
Zo, die coaching zit er weer op.
Fijn hoor, van die gesprekken waarin je ongegeneerd over jezelf kunt praten. Niet dat ik nou zo vaak naar een coach ga - dit was een soort terugkomsessie naar aanleiding van de coaching die ik vorig jaar gehad heb - maar toch, ik ben er weer van opgeknapt.
"Es, kun je weer even úit de mediationmodus komen? Alsjeblieft?"
Heel erg Ontwikkeld
Ik moet zeggen, ik heb mijn ontwikkelbudget weer goed besteed dit jaar. Eerst al die workshop Zakelijk Tekenen, waar ik zowel privé als in mijn werk veel plezier aan beleef, toen die training Ontspannen Presenteren (werkt ook erg goed in combinatie met Zakelijk Tekenen heb ik ondervonden) en als kers op de taart dit uurtje coaching.
Daarnaast heb ik ook een Nieuwe Liefde: NLP. NLP gaat over de wereld om ons heen, hoe wij die waarnemen en hoe we er vervolgens op reageren. NLP gaat over gedachtes, filters en aannames. Volgend jaar ga ik voor de vervolgtraining. NLP it is.
Even over de maand november
Ik vind dat de maand november afgeschaft moet worden.
Gewoon wegdoen. Uitgummen, ontbinden. Verfrommelen tot een propje en in de prullenmand gooien. Als we dan toch aan de haal gaan met de zomer/wintertijd, dan wil ik dat ook november aan de kaak gesteld wordt. Echt, die maand is nergens goed voor.
En ze wilde(n) alleen maar dansen…
Iedereen heeft wel een (soort van) jeugdtrauma. Sommige zijn ernstig. Daarover gaat deze blog niet.
Deze blog gaat over een mini-jeugdtraumaatje. Zo klein dat hij eigenlijk het vermelden niet waard is. Maar omdat ik ineens dacht dat ik er voorgoed mee kon afrekenen - en vervolgens een trap na kreeg - schrijf ik er toch een blog over. Over een barstje in een mooie jeugd, een nooit vergeten droom en een typisch geval van Karma.
Het begon allemaal toen ik zeven was. En niet op klassiek ballet mocht.
Ik gun je een Annabel!
Ik gun elk gezin een Annabel.
Niet perse míjn Annabel maar gewoon, 'een Annabel'. Zo'n kind dat je af en toe zo heerlijk aan het lachen kan maken. Dat zo ad rem is, dat ze - als haar vader zegt: 'Weet je van wie jullie dat verstand hebben? Van je moeder. Ik heb het mijne namelijk nog!' - meteen reageert met: 'Waarom gebruik je het dan nooit?'
Zó'n Annabel.
"Volgens mij is Frans de moeilijkste taal ooit!"
"Nou, Nederlands schijnt ook moeilijk te zijn hoor, om te leren."
"Daar heb ik nooit wat van gemerkt. Dat sprak ik gewoon ineens."
Mam! Je laat je eigen dochter toch niet doodvriezen?!
Nu ik weer wat meer tijd doorbreng (klik) met mijn kinderen, valt me ineens op hoe groot ze zijn geworden.
In de tweede en de vierde zitten ze alweer. De oudste heeft haar profiel(en) gekozen en de jongste is ‘brugpieper’-af. Ze bewaken hun eigen agenda (met wisselend succes), zijn niet altijd op de plek waar ik ze verwacht (onhandig) en bepalen zelf hoe (en óf) ze eruitzien.
Rolletje voor de moeder
Bij dat laatste speel ik nog wel een (bescheiden) rol overigens. Enerzijds omdat ze regelmatig vragen of een jurkje leuk staat ('niet heel raar?'), of een vlek 'heel erg opvalt' en of dit truitje leuker is dan dat truitje. Anderzijds - en dat is eigenlijk veel boeiender - omdat ze af en toe mijn kledingkast plunderen.
Eindelijk weer eens een vrije dag
De afgelopen weken heb ik vijf dagen per week gewerkt, in plaats van vier.
Dat zal jullie verder niet zijn opgevallen. Dat zou gek zijn. De kinderen is het wél opgevallen. Die vonden me nogal afwezig. Paul niet, die zat zelf continu in het buitenland. Daardoor waren de werkweken nog wat pittiger dan dat ze anders zouden zijn geweest.