Nou, dat was het dan.

Bijna weg. Morgenochtend vroeg vertrekken we. Ons huis wordt tijdelijk overgenomen door een aantal fanatieke dierenverzorgers, dus helemaal home alone zijn de vogels niet.

Het inpakken was een precisiewerkje. Met de rolstoel erbij ging het allemaal maar net. En toen eindelijk alles was ingepast (Paul: "Dit lukt mij alleen omdat ik in het leger heb gezeten!" "Ja schat!") kwam er een lollige buurtbewoner langs.

"En waar gaat het heen op vakantie?"
"Kroatië."
"Kroatië? Weet je wel hoe rotsachtig het daar is? Daar wil je niet zijn met je rolstoel."

Afijn. Tot zover de bemoedigende woorden van een lokale gek. Gelukkig hebben de andere - wel leuke - buren ons uitgenodigd voor een wijntje, dus ik denk dat ik zo maar aan de borrel ga.

Tijd om mezelf moed in te drinken te ontspannen. Kroatië, here we come!