"Klaag niet dat de rozen doornen hebben, maar verheug je erover dat de doornen rozen dragen!"
Dat is mijn learning voor vandaag. Mijn spreuk. Ik 'trok' 'm zojuist uit het Doosje vol Inspiratie dat ik gisteravond van mijn BLF* kreeg tijdens een gezellige Verjaardagsafterparty.
Kinderfeestjes zijn big business.
En met een kind een kind in groep zeven én een afzwaaier heb ik er inmiddels aardig wat gehad. Elke keer weer wat nieuws bedenken blijft een uitdaging, vooral omdat het ook een beetje betaalbaar moet blijven. Dit jaar speelden we avonturenspel Duistere Devilot (4tot12.com) op het feestje van Liz (12). En, wat vonden we daarvan?
Zou het dan eindelijk echt zomer worden?
Het zou wel leuk zijn. Binnenkort hebben we namelijk weer een feestje. De verjaardag van Liz dit keer. Haar laatste ‘kinderverjaardag’, want volgend jaar gaat ze naar de middelbare. En dan worden de feestjes heel anders. Een beetje zitten, kletsen, wat drinken. En roddelen over de jongens natuurlijk.
Dingen veranderen.
Opeens heb ik een puber én een tiener in huis. Opeens heb ik er een huisdier bij – Annabel kreeg een schattige dwerghamster voor haar verjaardag – en opeens spelen ze hier spelletjes waarvan je echt letterlijk over je nek gaat.
Kleine meisjes worden groot. Van 0 naar 1 naar 10. Een mijlpaal. Lieve Annabel, van harte! En dan nu op naar je feestje bij McDonald's!
Liz vindt het maar niets dat haar verjaardag alweer bijna voorbij is.
Of de slingers nog even mogen blijven hangen. En misschien dat er morgen nog wel een kaart komt, dan kan ze nog even ‘najaren’, zoals ze het zelf zo mooi noemt.
Een boel geschreeuw, een traan en beschuit met muisjes.
Gisteravond keken we het geboortefilmpje van Liz. Zo klein, zo puntgaaf en zo helemaal af. “Toch kan je niet geloven dat dit al zo compleet in je buik zit”, hoor je mijn broer op de achtergrond zeggen. En dan ik: “Totdat je het eruit moet persen!”
De camera draait. Mijn oma komt in beeld. Met op haar schoot haar achterkleinkind. Ik herken de ketting die Liz nu op haar kamer heeft hangen. Die kreeg ze toen haar 'omi' overleed.
Stralend kijkt Annabel oma aan. Het dekbed van Violetta! Dat wilde ze zó graag!
De buurvrouw (60, keurig getrouwd, 1 volwassen zoon) kijkt toe en zegt opeens: “Ik heb ook een mooi dekbed, Annabel. Ik slaap onder Van Persie!”
Pink Saturday alweer.
En deze keer staat hij natuurlijk in het teken van Annabel haar verjaardag.
Op de VoorjaarsTrendbeurs vond ik een roze kandelaartje waarin je de kaarsjes voor op de verjaardagstaart kan zetten. Vind je hem niet super?
Vandaag een bijzondere VerrassingsVrijdag! Mijn vlindertje is jarig en ze wordt... negen!
Bedtijd kwam gisteravond ineens te snel. Annabel was nog helemaal niet moe en ze was (nu al?) te groot om zo vroeg te gaan slapen.
“Je bent nog pas acht hoor”, plaagde Liz. Maar ja, bijna was ze negen. Bijna. Bij alles riep ze: “Laatste keer!” Laatste keer dat ik avondeten eet nu ik nog acht ben (laatste avondmaal?), laatste keer dat ik mijn tandenpoets, laatste keer…
Uiteindelijk kapte ik het af. “Laatste keer dat ik waarschuw nu je nog acht bent, want anders heb je écht een probleem!”
"Nú naar bed anders ben je nog niet jarig!"
